​
هر که خوانش بیش، مسکین و گدایش بیشتر 

هر کسی هم که گدایش بیش، جایش بیشتر 
کلّ فرزندان زهرا سفره‌دارند و کریم 

بینِ اولادِ کریمش؛ مجتبایش بیشتر
رزق دنیا درمی‌آید از تنور خانه‌اش

هر که نانش بیش، خیلِ بی‌نوایش بیشتر
تا نفس دارم به عشقِ او نفس خواهم کشید

بعدِ مرگم نیز، می‌میرم برایش بیشتر
کیمیای عشقِ او از خاک، می‌سازد طلا 

خاکسارش می‌شود سهمِ طلایش بیشتر
هر چه دل‌ها بیشتر از داغِ قبرش بشکند 

می‌شود اندازه‌ی صحن و سرایش بیشتر
می‌کند زهرا برای گریه‌کن‌هایش دعا 

هر که اشکش بیشتر؛ سهم دعایش بیشتر 
روضه می‌خوانم ولی مستور، در لفافه‌ها

از مدینه دلخور است؛ از کوچه‌هایش بیشتر
هر شبی کابوس داغِ کوچه مهمانش شود

می‌شود فردای آن شب؛ های‌هایش بیشتر

ببار ای چشم عالم از غم یار

نشسته بر دل ما داغ بسیار نبی اکرم و نور دو چشمش 

نمودند قلب عالم را عزادار
رحلت پیامبر اعظم، معراج وصال اوست باحضرت دوست رحلت جانسوزش را به عاشقان رسالتش تسلیت می گوییم

M:امام على عليه‏السلام: 
خوش‏خويى، محبّت به بار میآورد و دوستى را استوار میكند👌
حُسنُ الخُلُقِ يورِثُ المَحَبَّةَ، ويُؤَكِّدُ المَوَدَّةَ 
📚غررالحكم حدیث 4864
💠 @harrozbaqoraan 💠

:در راه مشهد شاه عباس

تصمیم گرفت دو بزرگ را

امتحان کند
به شیخ بهایی که اسبش

جلو میرفت گفت:
این میرداماد چقدر بی عرضه

است اسبش دائم عقب می ماند.
شیخ بهائی گفت:

کوهی از علم و دانش برآن 

اسب سوار است، حیوان کشش

اینهمه عظمت را ندارد.
ساعتی بعد عقب ماند

به میر داماد گفت: 

این شیخ بهائی رعایت نمیکند،

دائم جلو می تازد.
میرداماد گفت:

اسب او از اینکه آدم بزرگی

چون شیخ بهائی بر پشتش

سوار است سر از پا نمی شناسد

و می خواهد از شوق بال در آورد.
این است رسم رفاقت

در “غیاب” یکدیگر” حافظ آبروی” هم باشیم…